Αρχική

Η νόσος του Parkinson

Χειρουργική...

facebook
youtube

ΕΡΕΥΝΑ ΓΙΑ ΤΟ OFF. ΠΑΡΕ ΜΕΡΟΣ ΣΤΟ QUIZ

ΓΡΑΜΜΗ ΒΟΗΘΕΙΑΣ

ΓΡΑΜΜΗ ΒΟΗΘΕΙΑΣ



Move for Change Part 2 –live via EPDA website (www.epda.eu.com/m4c-survey) on the 11 April

Disabled.gr - Portal για την αναπηρία

facebook
facebook

Χειρουργική αντιμετώπιση της Ν. Πάρκινσον

Η σημαντικότερη πρόοδος στην αντιμετώπιση της Ν. Πάρκινσον μετά την ανακάλυψη της Λεβοντόπα (L-Dopa) τη δεκαετία του 60, είναι αυτή της χειρουργικής αντιμετώπισης με εν τω βάθει εγκεφαλική διέγερση (Deep Brain Stimulation-DBS). Η χειρουργική αντιμετώπιση της Ν. Πάρκινσον έχει αποδειχτεί πολύ αποτελεσματική λύση για την ομάδα εκείνη των ασθενών που η συνήθης φαρμακευτική θεραπεία δεν ελέγχει πια τα συμπτώματα της νόσου.

Σε μία μελέτη που παρουσιάστηκε το Δεκέμβριο του 2007 στο Άμστερνταμ, στα πλαίσια του 17ου Παγκόσμιου Συνεδρίου για τη Ν. Πάρκινσον, ανακοινώθηκε ότι ένας στους πέντε ασθενείς με συμπτώματα της νόσου, που τον δυσκολεύουν στην καθημερινότητά του, θα ωφεληθεί από την εφαρμογή της εν τω βάθει εγκεφαλικής διέγερσης (DBS).

Μέχρι τώρα οι ασθενείς που υποβάλλονται σε DBS, νοσούν κατά μέσο όρο 10 -12 χρόνια από τη Ν. Πάρκινσον. Στο στάδιο αυτό η βαρύτητα της νόσου είναι ήδη σημαντική και επηρεάζει τόσο τις καθημερινές δραστηριότητες όσο και την κοινωνικότητα του ασθενή. Οι νεώτεροι δε ασθενείς, δεν μπορούν πια να εργαστούν. Υπάρχει μεγάλη δυσκολία σε απλές δραστηριότητες όπως τα ψώνια από το κοντινό σούπερ μάρκετ, μια επίσκεψη σε έναν φίλο ή ακόμα και η χρήση μαχαιροπήρουνων στο φαγητό. Ο ασθενής αναγκάζεται να μένει σπίτι του, γιατί η χρονική περίοδος που βρίσκεται σε καλή κινητική κατάσταση είναι πολύ σύντομη και δεν του επιτρέπει την έξοδο. Άλλες φορές η καλή κίνηση διακόπτεται από απρόβλεπτες περιόδους ακινησίας προκαλώντας του άγχος και αβεβαιότητα. 

Πρόσφατες μελέτες όμως δείχνουν ότι η εφαρμογή του DBS σε πιο πρώιμα στάδια της νόσου είναι αποτελεσματικότερη. Η εφαρμογή της μεθόδου DBS σε ασθενείς με μέσο όρο νόσησης τα 7 με 10 έτη, προσφέρει σημαντική βελτίωση στην κινητική λειτουργία, αλλά και στην ποιότητα ζωής του ασθενή, σε σύγκριση με έναν άλλο που λαμβάνει μόνο την φαρμακευτική αγωγή. Συγκεκριμένα βελτιώνεται σημαντικά ο τρόμος, οι δυσκινησίες, η βραδυκινησία, και η δυσκαμψία σε ποσοστό 30 με 60% ανάλογα το σύμπτωμα. Ο ασθενής μπορεί να κινείται ελεύθερα και να είναι αυτόνομος. Επίσης μειώνεται μέχρι και 50% η φαρμακευτική αγωγή. Αυτό ωφελεί ιδιαίτερα τους ασθενείς εκείνους, που η αύξηση της φαρμακευτικής αγωγής, τους έχει προκαλέσει παρενέργειες όπως υπνηλία ή δυσκινησία. 

Η νόσος φυσικά θα συνεχίζει να εξελίσσεται, αλλά η παρακολούθηση για μια πενταετία δείχνει ότι η συνολική λειτουργικότητα του ασθενή παραμένει αρκετά καλή στα επόμενα χρόνια. Αυτό σημαίνει ότι ο ασθενής παραμένει στην κοινωνία και δεν περιθωριοποιείται, απολαμβάνοντας μια ποιοτική ζωή.

Ποιος όμως ασθενής είναι κατάλληλος για DBS;

Η χειρουργική θεραπεία της Ν. Πάρκινσον δεν είναι πανάκεια. Κάθε ασθενής δεν είναι κατάλληλος για DBS. Η χειρουργική λύση στα προβλήματα που φέρνει η νόσος αλλά και σε αυτά που οφείλονται στην ίδια την ντοπαμίνη, αφορά κυρίως ασθενείς που η χρόνια φαρμακευτική τους αγωγή δεν ελέγχει επαρκώς τα συμπτώματα της νόσου. Η πολυπλοκότητα των συμπτωμάτων της νόσου καθιστά δύσκολή την επιλογή των κατάλληλων ασθενών από τον γενικό νευρολόγο. Η επιλογή γίνεται από ομάδα εξειδικευμένων επιστημόνων που εξειδικεύεται στην χειρουργική της Ν. Πάρκινσον και χρησιμοποιεί τεκμηριωμένα πρωτόκολλα επιλογής. Η ομάδα αποτελείται από ειδικό νευρολόγο, νευροψυχολόγο, ψυχίατρο και νευροχειρουργό. Ο νευρολόγος θα εξετάσει αν ο ασθενής πληρεί τα απόλυτα κριτήρια επιλογής για DBS. Τη διαπίστωση της Ν. Πάρκινσον, το βαθμό που η νόσος προκαλεί σοβαρή κινητική διαταραχή και το βαθμό αποτελεσματικότητας της μέχρι τώρα φαρμακευτικής αγωγής. Απαραίτητα κριτήρια επιλογής του ασθενή είναι επίσης η απουσία άλλου σοβαρού συστηματικού νοσήματος ή άνοιας. Σχετική βαρύτητα στην απόφαση επιλογής έχουν η ηλικία, η σοβαρότητα των δυσκινησιών, ο ανθεκτικός τρόμος και η διάρκεια της νόσου. Ο νευροψυχολόγος και ο ψυχίατρος θα ελέγξει το ψυχολογικό και νοητικό προφίλ του ασθενή μια και γνωρίζουμε πως περίπου το 40% των ασθενών με Ν. Πάρκινσον παρουσιάζει άνοια ή κατάθλιψη σε κάποια φάση της πορείας της νόσου. Οι πιο συχνές αιτίες μη επιλογής ασθενών είναι τα ήπια κινητικά συμπτώματα, η άνοια και οι συνυπάρχουσες παθήσεις που απαγορεύουν γενικά τη διενέργεια εγχείρησης.

Όπως αναφέρει ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Εταιρείας για την Ν. Πάρκινσον , Stephen Pickard «η χειρουργική αντιμετώπιση της Ν. Πάρκινσον με εν τω βάθει εγκεφαλική διέγερση (DBS), βελτιώνει την κινητική λειτουργία και την ποιότητα ζωής των ασθενών, αυξάνει την ανεξαρτησία τους, αλλά επίσης βελτιώνει πέρα από την φυσική υγεία και την ψυχική υγεία των ιδίων των ασθενών και των συντρόφων τους».

Τι είναι η εν τω βάθει εγκεφαλική διέγερση (DBS);

Η εν τω βάθει εγκεφαλική διέγερση (DBS) για τη θεραπεία της Ν. Πάρκινσον είναι ουσιαστικά η ηλεκτρική διέγερση ενός μικρού εσωτερικού τμήματος του εγκεφάλου -πυρήνας στόχος- που είναι υπεύθυνος για τον έλεγχο της κίνησης. Ο πυρήνας-στόχος που συνήθως επιλέγεται, είναι ο υποθαλαμικός πυρήνας (STN) ο οποίος έχει μέγεθος της τάξεως των έξι χιλιοστών. Η ηλεκτρική διέγερση επιτυγχάνεται με την χειρουργική – στερεοτακτική εμφύτευση ενός λεπτότατου ηλεκτροδίου στον πυρήνα-στόχο, κάτω από τοπική νάρκωση. Το ηλεκτρόδιο συνδέεται με έναν διεγέρτη που τοποθετείται υποδόρια στο θωρακικό τοίχωμα. Η διαδικασία μοιάζει με την τοποθέτηση βηματοδότη στην καρδιά, μόνο που εδώ τα μεγέθη είναι σημαντικά μικρότερα. Αξίζει να τονιστεί ότι η εμφύτευση είναι αναστρέψιμη και δεν καταστρέφεται εγκεφαλικός ιστός. Αυτό δεν στερεί στον ασθενή την δυνατότητα να ωφεληθεί από μελλοντικές θεραπείες.

  
 



Bookmark and Share